Metody pozwalające na wycenę kosztu kapitału własnego możliwe są do zastosowania przede wszystkim w spółkach, które prowadzą ewidencję księgową, w mniejszym stopniu odnoszą się do pozostałych grup przedsiębiorstw.
Na rynkach wschodzących nie można stosować metod szacowania kosztu kapitału własnego stosowanych na rynkach rozwiniętych bez wcześniejszego dostosowania ich do potrzeb oraz specyfiki rynków słabiej rozwiniętych.
Szacowanie kosztu kapitału własnego według modelu CAPM Najczęściej używanym sposobem wyznaczania kosztu kapitału własnego jest model CAPM () – szczególnie w krajach wysoko rozwiniętych. Akcjonariusz inwestujący, w akcje określonego przedsiębiorstwa, wymaga przynajmniej zwrotu, jaki byłby w stanie uzyskać z inwestycji w instrument pozbawiony ryzyka, powiększonego o stosowną premię (rekompensatę) za ponoszone ryzyko inwestycji w akcje. Ogólny wzór według modelu CAPM wygląda następująco:
gdzie: – koszt kapitału własnego (oczekiwana stopa zwrotu) – stopa zwrotu wolna od ryzyka (zazwyczaj stopa zwrotu z papierów skarbowych) – stopa zwrotu z portfela rynkowego (oczekiwana rynkowa stopa zwrotu) – współczynnik beta określający kowariancję stopy zwrotu danego papieru wartościowego ze stopą zwrotu z portfela rynkowego. Różnica stanowi premię za ryzyko ( – MRP).