Akt I mały|Śmierć Hannibala. S. Mirys. 1799 Nikomed, po zdobyciu najpierw Pontu, a teraz Kapadocji, pozostawia armię pod dowództwem swego przyjaciela Teoganesa i przybywa do stolicy Bitynii, Nikomedii, na dwór swego ojca króla Prusjasza. Dowiaduje się, że Rzymianie uwolnili z niewoli jego brata Attalę, w zamian za wydanie ukrywającego się w Nikomedii jego mistrza, wodza kartagińskiego Hannibala, który nie chcąc wpaść w ręce Rzymian zażył truciznę. Przebywająca na dworze nikomedyjskim, Laodyka, królewna armeńska, siostrzenica króla Prusjasza, obawia się, że królowa Arsinoe będzie chciała osadzić na tronie młodszego syna, Attalę, dlatego radzi ukochanemu Nikomedowi, by wrócił do armii i zjawił się tu ponownie na jej czele. Armia przestała jednak być bezpiecznym miejscem od czasu, gdy Nikomed pochwycił skrytobójcę Metrobatesa, nasłanego przez królową. Attala, który nie zna swojego brata, gdyż od dzieciństwa przebywał jako zakładnik w Rzymie, w jego obecności zabiega o wzajemność Laodiki, grożąc jej nawet potęgą rzymską. Królewna armeńska wątpi jednak, by Rzymianie byli zainteresowani wzrostem potęgi swego sprzymierzeńca poprzez małżeństwo z dziedziczką tronu armeńskiego. Zirytowany postawą Nikomeda Attala ściera się z nim. Wejście matki ujawnia mu, że stoi przed starszym bratem i swoim przyszłym suzerenem, przeprasza go więc.