Nikomed przywraca spokój wśród wzburzonego tłumu i władzę nad Bitynią swemu ojcu, prosi go o wyrozumiałość dla ludu, który wystąpił tylko przeciw jawnej krzywdzie. Rozumie zarówno postawę polityczną Rzymian, jak i uczucia macierzyńskie swojej macochy. Jest gotów przekazać władzę swemu bratu. Arsinoe kapituluje przed taką wspaniałomyślnością. Intryguje ją tylko kto go uwolnił. Nikomed nie widział twarzy swego oswobodziciela tylko pierścień na jego ręce, który okazuje się zdobić rękę Attali. Nikomed z radością odnajduje w swym bracie królewską, a nie niewolniczą krew. Królowa pojmuje, że jej syn naprawił to co ona zepsuła, działając dla niej i przeciw niej. Nikomed proponuje Flaminniuszowi przymierze z Rzymem.
Analiza Nikomedes uczeń Hannibala i kochanek buntowniczej królowej, grożący wcześniej trzeba Rzym zniszczyć w Italii, w ostatnim akcie prosi Rzymian o honorowy kompromis. Ostatecznie zadowala się staus quo, nie usuwa niebezpieczeństw ewentualnej interwencji rzymskiej w przyszłości. W Avis au Lecteur Corneille nazywa go rycerzem, który kroczy z odsłoniętą przyłbicą i matactwom polityków przeciwstawia wielkość serca, męstwo, szlachetną rozwagę oraz cnotę. To cnota jest drogowskazem bohatera. Ona wskazuje drogę obowiązku również niedołężnemu królowi Prusjaszowi i po mieszczańsku sprytnej królowej Arsinoe.