Chwała, która dotąd opromieniała państwo, nie wystarcza już, by zapewnić mu jedność, przestała również służyć cnocie. Nikomedes musi wybrać, uczynić ustępstwo na rzecz moralności, musi zawrzeć kompromis. Dlatego nakłania króla, by zechciał znów być monarchą, a nie tyranem i pantoflarzem. Prusjasz ze swej strony ułatwi synowi zadanie swym przebaczeniem, w przeciwnym wypadku wybuchłaby rebelia i nastąpił rozkład państwa. Sztuka zabarwiona ideologią stoicką, rozdziela bohaterstwo i rozum. Królewicz uzdrawia stosunki polityczne, nie udaje mu się jednak uleczyć rozdarcia. Bitynia pozostaje krajem dotkniętym wewnętrznym sporem w rodzinie władcy. Krajem rządzi niedołężny starzec z chytrą Arsinoe u boku. Aby zażegnać nieporozumienia centralne postaci dramatu podporządkowały się rozumnemu rozstrzygnięciu. Więcej osiągnąć się nie da. Nikt już nie ufa Chwale. Król lęka się wielkodusznego króla. Nikomedes jest świadom, że gdyby uległ podszeptom Chwały, musiałby ojcu odmówić posłuszeństwa.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a Corneille’a Kategoria:Utwory literackie z 1651 Kategoria:Utwory literackie o starożytnym Rzymie