Po zdobyciu Mistrzostwa Polski zarząd klubu rozważał budowę nowego stadionu dla Pogoni wraz z torem kolarskim na tzw. „Francówce”, u wylotu górnej części ul. 29 Listopada. Z powodu braku poważniejszego wsparcia finansowego Zarządu Miasta zamiarów tych ostatecznie jednak nie zrealizowano, mimo opracowania planów i zaangażowania się w sprawę Heleny Dąbczańskiej, która gotowa była przeznaczyć na ten cel 70 000 zł. W kolejnej edycji (1923) piłkarskich Mistrzostw Polski Pogoń znów bez większych problemów przebrnęła przez rozgrywki okręgowe (notując m.in. takie wyniki jak 21:1 na wyjeździe z Rewerą Stanisławów). W rozgrywkach na szczeblu centralnym (rozgrywanych w podobnej formule jak w roku ubiegłym, z tą różnicą, że podział tym razem następował na grupę wschodnią – z udziałem Pogoni – i zachodnią) Lwowianie ponownie wygrali swoją grupę i awansowali do finałowego dwumeczu, w którym zmierzyli się z Wisłą Kraków. Po 3:0 u siebie i 1:2 na wyjeździe o mistrzostwie musiał zdecydować dodatkowy mecz, rozegrany na neutralnym gruncie w Warszawie, w którym Pogoń wygrała po dogrywce 2:1 i po raz drugi z rzędu sięgnęła po tytuł mistrzowski. Tymczasem 23 czerwca 1923 roku, naprzeciwko stadionu Pogoni (po drugiej stronie ul. Stryjskiej) otwarty został stadion Czarnych Lwów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Park Sportowy im. Marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza we Lwowie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.