Ten alfabet obowiązywał do 1926 r.
Alfabet komitetu tłumaczeń przedstawiał się następująco: А а Б б В в Г г Г̆ г̆ Ҕ ҕ Ҕ̆ ҕ̆ Д д Ꚁ ꚁ Е е Ж ж Ӂ ӂ Ꚅ ꚅ Ꚅ̆ ꚅ̆ Џ џ Џ̆ џ̆ Ҽ ҽ Ҽ̆ ҽ̆ З з Ӡ ӡ Ꚃ ꚃ І і К к К̆ к̆ Ӄ ӄ Ӄ̆ ӄ̆ Ԛ ԛ Ԛ̆ ԛ̆ Л л М м Н н О о П п Ҧ ҧ Р р С с Т т Ꚋ ꚋ Ꚍ ꚍ Ꚍ̆ ꚍ̆ У у Ф ф Х х Х̆ х̆ Ц ц Ꚏ ꚏ Ꚏ̆ ꚏ̆ Ҵ ҵ Ч ч Ꚓ ꚓ Һ һ Ꚕ ꚕ Ш ш Ш̆ ш̆ Ꚗ ꚗ Ꚗ̆ ꚗ̆ Ҩ ҩ Ѵ ѵ
Alfabet łaciński mały|300px|Abchaski alfabet łaciński N. J. Marra (1926–1928) mały|300px|Abchaski alfabet łaciński ze słownika z 1930 r. Pierwszą próbę stworzenia alfabetu abchaskiego na bazie alfabetu łacińskiego podjęto w 1919 r., kiedy to w Stambule wydany został słownik autorstwa Mustafy Butby. Alfabet wykorzystany w tym słowniku wyglądał następująco: a, e, ı, i, o, u, ᴇ, b, p, t, c, ç, h, x, x̂, d, z, r, j, ӡ, s, ŝ, g, ĝ, f, k, q, q̂, l, m, n, v, y. Jednak ten alfabet nie znalazł praktycznego zastosowania.
W 1926 r. w Abchaskiej SRR w ramach wszechzwiązkowego procesu latynizacji przyjęto nowy alfabet oparty na łacińskim, tak zwany abchaski alfabet analityczny, stworzony przez Nikołaja Marra i wykorzystywany przez niego w pracach naukowych.