Rozpoczęto wydawanie książek zapisanych tym alfabetem, jednak jego złożoność (64 znaki + 9 znaków dialektu bzybskiego, skomplikowane znaki diakrytyczne, złożoność graficzna) sprawiła, że ostatecznie alfabet w tej wersji został wycofany z użytku.
W 1928 r. Samson Czanba, M. Chaszba i Nikołaj Jakowlew opracowali nowy alfabet abchaski na podstawie alfabetu łacińskiego. Ten alfabet okazał się wygodniejszy w użyciu od alfabetu analitycznego Marra, toteż wkrótce został przyjęty jako oficjalny. W tym alfabecie oddzielne znaki dla dźwięków palatalizowanych zostały usunięte i zastąpione znakiem ı. Do oznaczenia labializacji użyto znaku u. To pozwoliło na zmniejszenie alfabetu do 51 znaków. Jednak Jakowlew zauważył, że możliwe jest dalsze zmniejszenie liczby znaków w alfabecie (do 40). W 1933 r. alfabet uproszczono poprzez usunięcie dużych liter. Tak zmodyfikowany alfabet funkcjonował do 1938 r.
W latach 90. XX wieku przedstawiono kilka projektów konwersji abchaskiej cyrylicy na łacinkę, jednak żaden z nich nie został zrealizowany.