Jack Gladstone, niewolnik „Sukcesu” który nie pracował pod niczyim kierownictwem i cieszył się dużą swobodą dowiedział się o debacie na temat niewolnictwa w Wielkiej Brytanii i usłyszał pogłoski o dokumentach emancypacyjnych przybywających z Londynu.
Gladstone, który nigdy nie pojawił się na swojej plantacji, został zwiedziony przez swojego adwokata z Demerary, Fredericka Corta, wierząc, że rzadko trzeba karać niewolników. Twierdził, że ogólnie byli oni zadowoleni i byli w stanie zarabiać znaczne pieniądze, sprzedając nadwyżki dóbr z ich podstawowej pracy. Po rewolcie sekretarz Londyńskiego Towarzystwa Misyjnego ostrzegł Gladstone’a, że Cort kłamał, ale Gladstone nadal identyfikował się z Cortem i innymi jego agentami. Robertson, jego drugi syn, kontrolował posiadłości od 22 listopada 1828 r. do 3 marca 1829 roku. Podczas tych kontroli zauważył, że Cort był „próżniakiem i zwodzicielem”, który źle zarządzał swoimi majątkami. Dopiero wtedy Cort został zwolniony. W Wielkiej Brytanii Charles Grey i inni krytykowali koncepcję nieobecności właścicieli na swoich plantacjach. Sir Benjamin d’Urban, który objął urząd gubernatora-porucznika Essequibo i Demerary w 1824 r., napisał do Henry’ego Bathursta, sekretarza stanu ds.