Kolonii, w dniu 30 września 1824 r., krytykując „...nieuczciwych menedżerów, pod którymi umieszcza się zbyt wielu niewolników. Nazywał ich półwykształconymi ludzi o niewielkiej dyskrecji stawiających własne kaprysy ponad dowództwo. Mówił, że być może to dobrzy plantatorzy – ale zupełnie niezdolni do posiadania cech ludzkich, chociaż mogą oni z powodzeniem dbać o bydło”.
Bunt Niewolnicy o najwyższym statusie, tacy jak bednarze, a także inni członkowie kongregacji Smitha, byli zamieszani w kierowanie buntem przeciwko trudnym warunkom i złemu traktowaniu, domagając się tego, co uważali za swoje prawo. Quamina i jego syn Jack Gladstone (obaj byli niewolnikami na plantacji „Sukces”), skłonili swoich rówieśników do buntu. Quamina, członek kościoła Smitha był jednym z pięciu wybranych, aby stali się diakonami kongregacji wkrótce po przybyciu Smitha. W brytyjskiej Izbie Gmin w maju 1823 r. Thomas Fowell Buxton przedstawił rezolucję potępiającą stan niewolnictwa jako „odrażającą zasadę brytyjskiej konstytucji i religii chrześcijańskiej”, i wezwał do jego stopniowego zniesienia „we wszystkich koloniach brytyjskich”.