Prokofij Łogwinowicz Romanienko (, ur. w chutorze Romanienki w guberni połtawskiej, zm. 10 marca 1949 w Moskwie) – rosyjski i radziecki wojskowy, generał-pułkownik.
Życiorys Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. W 1914 ochotniczo wstąpił do rosyjskiej armii, służył w 14 Orenburskim Pułku Kozackim, brał udział w I wojnie światowej na Froncie Południowo-Zachodnim. W 1917 ukończył 5 Kijowską Szkołę Chorążych, był młodszym oficerem w 155 zapasowym pułku piechoty. W styczniu 1918 został wybrany członkiem gminnego komitetu wykonawczego, a w marcu 1918 gminnym komisarzem wojskowym w guberni stawropolskiej. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej, w czerwcu 1918 zorganizował oddział czerwonej partyzantki w Stawropolu, który w sierpniu 1918 stał się 4 pułkiem stawropolskim, później przemianowanym na 12 pułk stawropolski. Służył w 6 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej, w czerwcu 1919 został dowódcą szwadronu, wkrótce potem pomocnikiem dowódcy, a w czerwcu 1920 dowódcą 33 pułku kawalerii 6 Dywizji Kawalerii. Brał udział w walce z białymi Kozakami, wojskami Denikina na Froncie Północno-Kaukaskim, Carycyńskim i Południowym, a od maja do sierpnia 1920 na Froncie Południowo-Zachodnim w wojnie z Polską, następnie jesienią 1920 na Krymie w walkach z wojskami Wrangla.