W walkach był 9 razy ranny i dwukrotnie kontuzjowany.

Od maja 1921 dowodził 83 pułkiem kawalerii 14 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, we wrześniu 1924 został dowódcą 59 pułku kawalerii, a w sierpniu 1925 komisarzem tego pułku, w 1925 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej w Wyższej Szkole Kawalerii w Leningradzie. Jesienią 1926 dowodził samodzielnym szwadronem, od października 1926 do października 1928 59 pułkiem kawalerii 10 Majkopskiej Dywizji Kawalerii, od grudnia 1928 do lutego 1930 był dowódcą, a od lutego 1930 do maja 1933 komisarzem 10 pułku kawalerii w składzie 2 Dywizji Czerwonego Kozactwa. W maju 1933 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został pomocnikiem szefa Wydziału 3 Zarządu Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej, a w styczniu 1935 szefem sztabu 13 Brygady Zmechanizowanej Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, 29 listopada 1935 otrzymał stopień pułkownika (w związku z wprowadzeniem w Armii Czerwonej stopni wojskowych).