W kwietniu 1937 został dowódcą i komisarzem 11 Brygady Zmechanizowanej Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, w 1937 jako doradca wojskowy brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii, 19 lutego 1938 awansował na komdiwa i został dowódcą 7 Korpusu Zmechanizowanego (późniejszego 7 Korpusu Pancernego) w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, na tym stanowisku 1939–1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią. Wiosną 1940 był dowódcą 34 Korpusu Piechoty Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała porucznika, od czerwca 1940 do 14 stycznia 1941 dowodził 1 Korpusem Zmechanizowanym w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, a od 14 stycznia 1941 do 15 maja 1942 17 Armią w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym.
Od 1942 brał udział w wojnie z Niemcami, walczył na Froncie Zachodnim, od 25 maja do 24 września 1942 dowodził 3 Armią Pancerną, od września do października 1942 był zastępcą dowódcy Frontu Briańskiego, a od 1 listopada do 27 grudnia 1942 dowódcą 5 Armii Pancernej na Froncie Południowo-Zachodnim. Walczył w bitwie pod Stalingradem. Od 15 stycznia do 13 lutego 1943 dowodził 2 Armią Pancerną, brał udział w operacji rżewsko-syczewskiej, w lutym 1943 objął dowództwo 48 Armii (do 15 grudnia 1944), na czele której walczył w bitwie pod Kurskiem i wyzwalaniu lewobrzeżnej Ukrainy. 15 lipca 1944 został awansowany na generała-pułkownika.