Tytuł duńskiego dziedzicznego urzędnika lokalnego „styraesman” („sternik”) wywodzi się z określenia dowódcy wystawionego przez okręg okrętu, będącego jednocześnie przywódcą załogi.

Organizacja ledungu Nie są znane początki organizacji sił zbrojnych w formie ledungu, być może po raz pierwszy na wybrzeżach Dani powoływano w tej formie flotę w VI wieku ery chrześcijańskiej. Około X wieku system został prawnie uregulowany, co wiązało się z jego regularnym stosowaniem.

Wybrzeże krajów skandynawskich zostało podzielone na okręgi, odpowiedzialne za dostarczenie jednego okrętu określonych rozmiarów. Z kolei okręgi podzielone zostały na mniejsze jednostki grupujące po kilka farm, z których każdy był odpowiedzialny za dostarczenie uzbrojonego wojownika wraz z zapasami żywności. Okręt wraz z załogą powinien być gotowy w ciągu 5 dni od zwołania ledungu.

Uchylającym się od obowiązku stawienia się bądź dostarczenia wymaganych prawem zapasów groziła wysoka grzywna.