Pierwszy znany źródłom Ledung został zwołany w 789 roku, w jego ramach zmobilizowano trzy uzbrojone okręty. Chociaż zestawienie dotyczące obowiązków mobilizacyjnych okręgów na wybrzeżu Norwegii zawarte w prawie Gulanthing wskazuje na duże możliwości mobilizacyjne obejmujące ponad 230 okrętów obsadzonych przez ok. 27000 wojowników, w rzeczywistości floty przybrzeżne wystawiane w ramach ledungu liczyły 10 do 35 okrętów. Wyprawy łupieżce, w których brało udział 15 okrętów obsadzonych przez 1800 ludzi określane są przez sagi jako „bardzo duże”.
Szczegółowe określenie obowiązków okręgów różniło się w poszczególnych krajach Skandynawii. Większe obowiązki obciążały okręgi położone na wybrzeżach Danii, gdzie powoływano większą liczbę mniejszych okrętów. Większe okręty mobilizowano na wybrzeżach Norwegii, co wynikało z większych odległości jakie pokonywały rozpoczynające się w północnej Skandynawii wyprawy łupieżcze. Flota powołana w celach obronnych służyła głównie do szybkiej koncentracji sił w miejscu zagrożenia. W celu jej zgromadzenia używano systemu umownych znaków i ostrzeżeń, przekazywanych wzdłuż wybrzeża przez wszystkich mieszkańców oraz rozpalanych na szczytach ognisk.