Irena Maria „Ika” Popiel (ur. 22 czerwca 1925 w Krakowie, zm. 15 października 2010 w Warszawie) – polska zakonnica, benedyktynka sakramentka, przeorysza klasztoru benedyktynek sakramentek w Warszawie, pomysłodawczyni i współzałożycielka Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce.
Życiorys Urodziła się w 1925 roku w Krakowie jako pierwsze dziecko Kazimierza Popiela (1898–1957) – inżyniera górnictwa; oraz Anny z domu Latinik (1902–1969) – późniejszej urzędniczki Sądu Metropolitalnego w Krakowie, odznaczonej krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice; wnuczka Franciszka Latinika i Heleny z domu Stiasny-Strzelbickiej. W 1936 roku urodził się jej młodszy brat, Andrzej Popiel, późniejszy aktor Teatru Muzycznego w Gdyni.
W latach 30. Kazimierz i Anna Popielowie mieszkali w Borysławiu, a potem we Lwowie, gdzie Irena Popiel ukończyła szkołę podstawową oraz dwie klasy gimnazjum ss. Urszulanek.
Zmobilizowany w 1939 roku, jej ojciec wziął udział w wojnie obronnej przed agresją niemiecką. Po przejściu szlaku bojowego został internowany na Węgrzech, a następnie, po wkroczeniu armii niemieckiej, aresztowany przez Gestapo i zesłany do obozu koncentracyjnego.