Aby uniknąć wywózki na wschód, pozostała we Lwowie matka w 1940 roku przeniosła się wraz z dziećmi na stałe do domu swoich rodziców w Krakowie.
Podczas wojny ukończyła kurs na sanitariusza i działała jako sanitariuszka w Armii Krajowej. Od 1943 roku uczestniczyła w tajnym duszpasterstwie akademickim prowadzonym przez oo. Dominikanów uczęszczając na wykłady z teologii. W 1944 roku, w konspiracji, rozpoczęła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Po zakończeniu wojny wstąpiła do zakonu benedyktynek sakramentek. W 1945 roku została przyjęta do oblatury w Opactwie Tynieckim. W 1947 roku zgłosiła się do klasztoru ss. Benedyktynek-Sakramentek w Warszawie, gdzie została przyjęta. Przełożeni zdecydowali, by przerwała studia. Wstąpiła do klasztoru w listopadzie 1947 roku. Profesję czasową złożyła 22 czerwca 1949, a uroczystą w roku 1952. W tym samym roku otrzymała Konsekrację Dziewic z rąk prymasa Stefana Wyszyńskiego. Przyjęła imię Elżbieta.