Pierwsze ludowe widowisko publiczne w Wilnie, „Kurjer Wileński” 1926, nr 73 z 30 III..

AKWW był organizacją apolityczną, jednak po ukończeniu studiów przez członków pierwszego składu Klubu, Teodor Nagurski powołał nową organizację, tym razem o charakterze politycznym, Klub Włóczęgów Seniorów w Wilnie, która propagowała tak zwaną ideę krajowości. Jej członkowie stawiali na popieranie regionalizmu i szukali porozumienia z mniejszościami narodowymi zamieszkującymi Wileńszczyznę. Ideologami Klubu Włóczęgów Seniorów był Seweryn Wysłouch oraz Stanisław Swianiewicz. Z kolei Stefan Jędrychowski, Czesław Miłosz, Teodor Bujnicki czy Henryk Chmielewski związali się z komunizującą grupą Henryka Dembińskiego.

Działalność obu organizacji przerwała II wojna światowa, jednak w styczniu 1975 roku w Katowicach, w tamtejszej Śląskiej Akademii Medycznej, gdzie pracował jeden z dawnych Włóczęgów Tadeusz Ginko, doszło do przeniesienia tradycji AKWW na Akademicki Klub Kajakowy „Kajman”. Studenci otrzymali ocalone z wojny atrybuty AKWW, a ich klub nosił od tego momentu nazwę Akademicki Klub Włóczęgów „Kajman”.