za wstawiennictwem teologa Augusta Piepera został członkiem w Stowarzyszeniu Ludowym na Rzecz Katolickich Niemiec, a w sierpniu 1906 zainicjował pracę w centrali tej organizacji.

Swoją działalność opierał na założeniach katolicyzmu społecznego. Pragnął zwiększenia roli społecznej katolików w Niemczech, m.in. przez aktywizację katolików z wyższym i średnim wykształceniem. Działał na rzecz reform prawa wyborczego. Nie mogąc sprawować liturgii i katechezy skoncentrował się na pracy z warstwami ubogimi. W 1907 rozpoczął kierowanie Sekretariatem Studenckiej Pracy Społecznej w Stowarzyszeniu Ludowym na Rzecz Katolickich Niemiec. W swoim domu stworzył bursę dla studentów, a w kilku innych miastach ośrodki studenckie. Krytykował rozwiązły i rozrzutny styl życia niektórych studentów. Był ortodoksyjny w kwestiach teologicznych, jednak w zakresie społecznym był zwolennikiem współdziałania międzyreligijnego.

Podczas I wojny światowej dystansował się od niemieckiego entuzjazmu narodowego. W 1915 wstąpił do Towarzystwa Niemiecko-Flamandzkiego wspierającego flamandzkie interesy narodowe i językowe.