Wzrost strumienia neutronów zwiększy ubytek ksenonu, a to zmniejszy pochłanianie neutronów, czyli jego wzrost. Przyrost ilości ksenonu, zarówno w pracującym, jak i wyłączonym reaktorze, zależy od ilości odłożonego jodu, czyli wcześniejszej pracy reaktora, a nie od bieżącej mocy reaktora. Jod-135, główne źródło ksenonu-135, ma okres półtrwania 6,58 h, znacznie krótszy niż ksenon-135 – 9,17 h. Dlatego, gdy reaktor zatrzymuje się, zanik ksenonu jest wywołany wyłącznie jego rozpadem, ilość ksenonu będzie rosła, dopiero wyczerpanie się jodu spowoduje zmniejszanie przyrostu ksenonu i po osiągnięciu szczytowego stężenia ksenonu, nastąpi jego spadek.
Wpływ ksenonu na kontrolę reaktora Zadławienie przy starcie Przy pierwszym uruchomieniu reaktora albo po przerwie trwającej co najmniej kilka dni, w reaktorze jądrowym nie ma jodu-135 ani ksenonu-135. W reaktorze takim stężenie jodu będzie rosło, ale stężenie ksenonu będzie znacząco rosło dopiero po nagromadzaniu się jodu w rdzeniu. Stan równowagi osiągany jest po jednym lub dwóch dniach. Dlatego też, po początkowym rozbiegu, reaktor stopniowo traci swoją reaktywność, co musi być skompensowane przez obsługę reaktora (podniesienie prętów kontrolnych albo zmniejszenie stężenia kwasu borowego w chłodziwie), w przeciwnym razie reaktor będzie zmniejszał moc, a nawet może zatrzymać się.