Zapas reaktywności na zatrucie ksenonem musi być uwzględniony przy projektowaniu reaktora. Zwykle reaktor po uruchomieniu jest doprowadzany do pełnej mocy w szeregu etapów o coraz większej mocy (np. 40%, 60%...). Dochodzenie do kolejnego etapu odbywa się w czasie kilkudziesięciu minut. Po zmianie ustawień reaktor szybko reaguje (kilka sekund) zmianą reaktywności na zmiany temperatury, ale z opóźnieniem na zatrucie. Po osiągnięciu określonej mocy reaktywność reaktora jest korygowana, by utrzymać określoną moc, w tym czasie przeprowadzane są kontrole w celu ustalenia, czy urządzania działają prawidłowo, oraz określenie wpływu ustawień na reaktywność reaktora.
Niestabilności po zmianie mocy W reaktorze działającym ze stałą mocą przez dłuższy czas stężenie ksenonu osiąga poziom równowagi. Jeśli wzrośnie zapotrzebowanie na moc reaktora, trzeba zwiększyć strumień neutronów. Zwiększenie strumienia neutronów zwiększy „wypalanie” ksenonu, w konsekwencji reaktywność reaktora będzie wzrastała. Będzie wzrastało także wytwarzanie jodu, po pewnym czasie (kilkadziesiąt minut) stężenie jodu osiągnie taki poziom, że wytwarzanie ksenonu przeważy jego rozkład. Reaktywność reaktora będzie zmniejszała się, reaktor osiągnie nowy punkt równowagi po kilku dniach.