Niedobór zapasu reaktywności może nałożyć ograniczenia na szybkość zmian mocy reaktora.
Wyłączenie reaktora – szczyt ksenonowy thumb|Koncentracja 135Xe oraz reaktywność reaktora przy wyłączaniu reaktora. Po zatrzymaniu reaktora zatrzymuje się również wytwarzanie jodu-135 oraz „spalanie” ksenonu-135 przez neutrony. Zgromadzony jod-135, zwany zbiornikiem jodu zmienia się w 135Xe (z okresem półtrwania 6,7 h), ksenon-135 zanika z czasem zaniku 9,2 h. Efektem tego, początkowo po wyłączeniu lub znacznym zmniejszeniu mocy reaktora, w reaktorze przybywa ksenonu, aż zmniejszy się jego źródło, czyli ilość jodu-135, a rozkład ksenonu-135 zrównoważy jego powstawanie. Zawartość ksenonu przechodzi przez maksimum około dziesięciu godzin po wyłączeniu, a następnie wolno spada do zera.
Ten przejściowy wzrost zawartości ksenonu będzie odpowiadał bardzo znacznej utracie reaktywności reaktora, która może posunąć się tak daleko, że uniemożliwia ponowne uruchomienie reaktora przez kilkanaście godzin. Sytuacja taka może wystąpić, gdy rezerwy reaktywności są niewystarczające (na przykład na końcu życia reaktora).