30 października 1868 r. pierwszy statek Wspólnoty dotarł do portu rybackiego w Hajfie. Wspólnota zaczęła od tego czasu fazę budowy infrastruktury: domów, warsztatów rzemieślniczych i pól uprawnych, a z czasem zakładów przemysłowych. Syjonistyczni koloniści, którzy później zaczęli osiedlać się w Palestynie, brali przykład z niemieckich imigrantów, m.in. kopiując ich systemy irygacyjne. Członkowie Wspólnoty niechętnie jednak nawiązywali współpracę z Żydami, uważając że to oni, a nie Żydzi, są narodem wybranym. Pierwszym osiedlem niemieckiej wspólnoty była Jaffa (1869), potem powstały osiedla w Saronie (1871) i Jerozolimie (1873), a pokolenie później osiedla Wilhelma (1902), Betlejem (1906) i Waldheim (1907). Osiedle Wilhelma powstało na cześć cesarza Wilhelma II, który w 1898 r. odbył pielgrzymkę do Jerozolimy.

W czasie I wojny światowej część członków organizacji została deportowana do Egiptu celem internowania. Pod koniec lat 20. XX w., wśród młodego pokolenia członków organizacji popularność zaczął zdobywać narodowy socjalizm, co spowodowało konflikt międzypokoleniowy. W Palestynie pierwsza komórka partyjna NSDAP powstała w 1930 r., a ostatecznie na porzucenie Wspólnoty zdecydowało się ok.