we Francji, praktycznie słabo znając francuski, współpracowała z reżyserem jako montażystka Dantona (1982), Miłości w Niemczech (1983) oraz Biesów (1988).
W ramach prac nad filmami fabularnymi zmontowała również Barierę (1966) Jerzego Skolimowskiego, Trzecią część nocy (1971) Andrzeja Żuławskiego, Zapis zbrodni (1974) i Skazanego (1975) Andrzeja Trzosa-Rastawieckiego, Baryton (1984), Jezioro Bodeńskie (1985) Piłkarskiego pokera (1988) oraz Panny i wdowy (1991) Janusza Zaorskiego, Maskaradę (1986) Janusza Kijowskiego. Była odpowiedzialna także za montaż serialu Polskie drogi (1976–1977) Janusza Morgensterna. Łącznie z filmami dokumentalnymi miała w swoim dorobku montaż ponad stu filmów.
Metoda twórcza Prugar-Ketling kierowała się następującą dewizą:
Reżyser i scenarzysta nadają treść, tworzą opowiadanie, a montażysta musi to wszystko wygładzić, stworzyć jedną wersję filmu, najbardziej zrozumiałą dla widza. Musi nadać mu rytm i odpowiedni nastrój. […] Sceny można, jak ja to nazywam, zarżnąć, jeżeli są źle zmontowane – dłużyzny, bez rytmu, ze zbyt długimi pauzami w scenie. Kiedy już montowałam scenę, to dla mnie najważniejsi byli dobrzy aktorzy.