W kontaktach z zagranicznymi sojusznikami biali adm. Kołczaka twierdzili, że dysponują siłami rzędu 100-130 tys. żołnierzy. Bardziej realne są jednak szacunki, jakie biali dowódcy wskazywali później we wspomnieniach oraz szacunki czerwonych – 50-60 tys. żołnierzyJ. Smele, Civil war..., s. 524.. Siły, które Diterichs zamierzał skierować do ofensywy, były zdemoralizowane – powszechnym zjawiskiem były dezercje. Według Evana Mawdsleya dawna Armia Syberyjska ruszała do ofensywy ostatkiem siłMawdsley E., Wojna domowa w Rosji 1917–1920, M. Popławska (tłum.), Warszawa: Bellona, 2010, , s. 259.. Formacje określane jako armie w rzeczywistości były liczebnie bliższe dywizjom, dywizje – batalionom. Innym problemem białych były konflikty w najwyższym dowództwie i w sztabie, w tym podważanie autorytetu ministra wojny BudbergaJ. Smele, Civil war..., s. 524-525.. Biali byli przekonani, że ofensywa nad Tobołem odniesie sukces, a gen. Diterichs nie opracował nawet planów działania na wypadek jej niepowodzenia.