We wrześniu władze niemieckie nakazały oznaczenie żydowskich sklepów napisem „Judisches Geschäft” oraz zamknęły żydowskie hurtownie, a następnie zabroniły obrotu towarowego między Żydami a Polakami i Niemcami. Żydzi zostali pozbawieni nieruchomości, które oddano pod zarząd instytucji Grundstücksgesellschaft für die Provinz Oberschlesien m. B. H. Zweigstelle Warthenau. Zreorganizowano zarząd gminy żydowskiej, tworząc Judenrat, którego przewodniczącym został Ignacy Buchner, a także policję żydowską. Niemcy pozwalali sobie również na różne formy szykan, jak publiczne obcinanie bród, nakaz chodzenia trójkami do pracy i śpiewania piosenek m.in. wysławiających Hitlera.
Żydzi byli również przymuszani do pracy, a także wywożeni do obozów pracy. W listopadzie 1940 roku odjechał transport 200 Żydów w wieku 16–50 lat na roboty przymusowe do Niemiec, w szczególności do obozu pracy Auenrode. Drugi transport miał miejsce w marcu 1941 roku; zabrano nim Żydów (w liczbie 250 osób), którzy nie byli zatrudnieni w niemieckich zakładach, uprzednio znęcając się nad nimi. Podczas trzeciego etapu (1–2 maja 1941) wywieziono do obozów pracy kilkadziesiąt osób, a także – do dulagu – ponad sto dziewcząt z tzw. łapanki.