mały|350x350px|Schemat procesu fluorescencji parametrycznej; zasady zachowania energii i pędu dotyczą wenętrza kryształu Fluorescencja parametryczna (znana również jako spontaniczna parametryczna konwersja w dół, SPDC lub rozpraszanie parametryczne) jest nieliniowym natychmiastowym procesem optycznym, w który jeden foton o wyższej energii (tj. foton pompujący) przechodzi (ulega konwersji w dół) w dwa fotony o niższej energii, mianowicie w foton sygnałowy i foton uboczny (ang. idler), zgodnie z zasadą zachowania energii i zasadą zachowania pędu. Jest to ważny proces w optyce kwantowej do generowania splątanych par fotonów i pojedynczych fotonów.
Proces podstawowy mały|350x350px|Schemat fluorescencji parametrycznej z wyjściem typu I mały|350x350px|Film z doświadczenia pokazującego fluktuacje kwantowe (w czerwonym pierścieniu) wzmocnione przez fluorescencję parametryczną (nawiązującą do schematu wyżej) Nieliniowy kryształ służy do rozdzielenia wiązek fotonów na pary fotonów, które mają energię i pęd (zgodnie z zasadą zachowania energii i zasadą zachowania pędu) równe energii i pędowi oryginalnego fotonu i sieci krystalicznej. Ponieważ współczynnik załamania zmienia się wraz z częstotliwością, tylko niektóre trójki częstotliwości będą dopasowane fazowo tak, aby można było jednocześnie zachować energię i pęd.