Dopasowywanie faz najczęściej osiąga się przy użyciu dwójłomnych nieliniowych materiałów, których współczynnik załamania zmienia się wraz z polaryzacją.
Typy fluorescencji parametrycznej są uporządkowane według wzajemnych relacji polaryzacji trójki fotonów: fotonu wejściowego (pompy) i dwóch fotonów wyjściowych (sygnału i ubocznego), mianowicie:
jeśli fotony sygnału, foton uboczny oraz niszczony foton pompy mają taką samą polaryzację, proces nazywa się fluorescencją parametryczną typu 0; jeśli fotony sygnału i uboczny mają tę samą polaryzację, ale są prostopadłe do polaryzacji fotonu pompującego, jest to fluorescencja parametryczna typu I. jeśli fotony sygnału i uboczny mają polaryzacje prostopadłe do siebie, jest to fluorescencja parametryczna typu II.