W związku z sukcesem (8 pożyczek na 145 milionów jenów na warunkach lepszych niż rynkowe) Cao objął w marcu 1918 roku ministerstwa finansów i łączności.
Kolejne ważne negocjacje z Japończykami dotyczyły paktu wojskowego. Początkowe propozycje wschodniego sąsiada podważały suwerenność Chin nad własnymi wojskami, co przywoływało skojarzenia z V grupą żądań z 1915 roku. Pomimo tego, że podpisana w maju 1918 roku nie zawierała już tak kontrowersyjnych punktów, spotkały się one z żywym protestem chińskich studentów w Tokio, działaczy Kuomintangu oraz militarystów z południowo-zachodnich Chin. Chociaż wkład Cao Rulina w negocjacje porozumienia był niewielki, to za sprawą pamięci 7 maja został on, wraz z Duanem i sygnatariuszem traktatu obronnego, Jin Yunpengiem, ogłoszony zdrajcą Chin.
Wybuch niezadowolenia z maja 1918 roku został jeszcze zażegnany, dzięki wynegocjowanym przez Cao Rulina pożyczkom. Sytuacja zmieniła się po upadku rządu Terauchiego, oznaczającym ustanie dopływu kapitału dla . Reżim pozbawiony środków finansowych stał się ofiarą demonstracji studentów, które rozpoczęły się 4 maja 1919 roku. Tym razem na liście trzech największych zdrajców Cao Rulinowi towarzyszyli dyplomaci Zhang Zongxiang i Lu Zongyu.