Mendelejew zakładał istnienie tlenku eka-boru o wzorze Eb2O3. Faktycznie w 1879 r. Lars Nilson odkrył tlenek nieznanego wówczas pierwiastka. Obecnie wiadomo, że odkrytym związkiem był tlenek skandu Sc2O3. Dla eka-boru zakładał on początkowo (w latach 1869–1871) masę atomową wynoszącą 44 (lub 45). W 1879 roku, już pod odkryciu tlenku skandu, masa eka-boru została ustalona na 45, przez Pera Teodora Clevepoda. Zgodnie z przewidywaniem pierwiastek był metalem. Pozostałe właściwości eka-boru i skandu nie są zbieżne. Masa skandu, który ostatecznie zastąpił eka-bor, wynosi 44,955908.
Dla eka-glinu Mendelejew w latach 1871–1875 założył szereg właściwości, które były zbieżne z właściwościowi galu.
+Porównanie właściwości eka-glinu i galuWłaściwośćeka-glingalMasa atomowaok. 6869,723Gęstośćok. 6,0 g/cm35,904 g/cm3Temperatura topnienianiska29,767 °CWzór podstawowego tlenkuEa2O3Ga2O3Gęstość podstawowego tlenku5,5 g/cm35,88 g/cm3Typ tlenkuamfoterycznyamfoteryczny
Analogicznie Mendelejew w latach 1871–1885 określił właściwości eka-krzemu, spośród których szereg okazało się zbieżnymi z właściwościami germanu, jakie wykazał Clemens Winkler (odkrywca germanu),