Prefiks „eka” był lub jest nadal używany w odniesieniu do nowych pierwiastków, choć zatwierdzona przez IUPAC metoda nazewnictwa tymczasowego opiera się na liczbie atomowej pierwiastka. Za niepoprawne lub nieobowiązujące zostały również uznane oryginalne nazwy pierwiastków teoretycznych zaproponowane przez Mendelejewa, ponieważ w innym przypadku wystąpiłby konflikt oznaczenia: oznaczenie „Es” byłoby zastosowane zarówno dla eka-krzemu jak i dla einsteinu (pierwiastka 99).
W oryginalnej pisowni Mendelejew zaproponował zapis przedrostków łącznie z nazwami czyli ekabor, oryginalnie ros. экаборъ. Analogicznie zostały nazwane pozostałe pierwiastki teoretyczne: экаалюминій, экамарганецъ, oraz экасилицій (zapis łączny). Obecnie w większości materiałów znajduje się zaczerpnięty z publikacji zachodnioeuropejskich zapis z dywizem/łącznikiem (eka-bor).
Właściwości pierwiastków teoretycznych Dla trzech pierwotnie opracowanych przez siebie pierwiastków teoretycznych Mendelejew przewidział szereg właściwości, określił ich masę cząsteczką, wynoszącą odpowiednio 44 (lub 45), 68 i 72 (w przypadku czwartego, eka-manganu doszło do błędnego odkrycia pierwiastka i błędnego eksperymentalnego określenia jego właściwości, a informacje co do przewidywanych właściwości są sprzeczne lub niewiarygodne).