Banknoty Narodowego Banku Polskiego (1990) – seria nieobiegowych banknotów z umieszczoną datą emisji 1 marca 1990 r., opracowana i wydrukowana dla Narodowego Banku Polskiego w celu przeprowadzenia planowanej na 1992 r. denominacji złotego.
Załamanie gospodarcze końcowego okresu PRL, zmiany ustrojowe oraz trudności z transformacją spowodowały narastająca inflację. Na początku lat 90. XX w. w obiegu znalazła się rekordowa liczba nominałów (16). Podjęto decyzję o przeprowadzeniu denominacji złotego, którą początkowo planowano na 1992 r. W niemieckiej firmie Giesecke & Devrient GmbH z Monachium zlecono druk 9 nominałów banknotów, od 1 złotego do 500 złotych, wg projektów Waldemara Andrzejewskiego. Na papierach tych została umieszczona data emisji: 1 marca 1990 r. Po wykonaniu zamówienia całość przewieziono do Polski.
Banknoty nie weszły jednak nigdy do obiegu z kilku powodów: nieustabilizowanej sytuacji gospodarczej i niewygaszonej inflacji (zasadniczy), niedostatecznego zabezpieczenia przed sfałszowaniem, błędów, np. nie oznaczono państwa polskiego – brak było napisu: „Rzeczpospolita Polska”, a widniejące godło nie odpowiadało ustalonemu w ustawie zasadniczej wzorowi.
Wszystkie nominały miały te same wymiary. Jako wzór znaku wodnego posłużył wizerunek orła piastowskiego.