W ramach tej operacji nie przewidywano prowadzenia walki z większymi formacjami lotnictwa myśliwskiego nieprzyjaciela. Zakładano też, że ataki będą przeprowadzane wtedy, gdy podstawa chmur nad celem będzie utrzymywać się na poziomie 600-700 metrów (2000 stóp). Miało to zapewnić bezpieczeństwo podczas ataku oraz dać możliwość szybkiej ucieczki z miejsca akcji.
Celem tych działań miało być oddziaływanie moralne na nieprzyjaciela – atakowanie go na własnym terytorium oraz utrzymanie w ciągłej gotowości do walki. Miały też służyć zbieraniu doświadczeń zarówno przez pilotów, dowódców operacyjnych, jak i sztaby. Cele ataku i siły w nim użyte miały być ustalane na poziomie eskadr wykonujących nalot, w oparciu o dane jakimi dysponowali oficerowie wywiadu tych jednostek. Zakładano, że formacje będą startowały do akcji jednocześnie, a ugrupowanie będzie prowadził dowódca pierwszej sekcji. W ustalonej wcześniej odległości od brzegu miał ocenić, czy warunki pogodowe pozwalają na kontynuowanie zadania. Gdy ocena wypadała pomyślnie formacje miały się rozdzielić, wyruszyć w wyznaczone rejony działania i atakować napotkane tam cele.