W 1918 r. ochotniczo wstąpił do formowanej Armii Czerwonej, tworząc oddział Czerwonej Gwardii, który w maju 1918 r. przyłączył się do 2 Nikołajewskiego pułku strzeleckiego dowodzonego przez Wasilija Czapajewa. Latem 1918 r. został dowódcą tegoż pułku, a w październiku tego samego roku – dowódcą 1 brygady 25 dywizji strzeleckiej dowodzonej również przez Czapajewa. Po śmierci Czapajewa we wrześniu 1919 r. objął dowództwo dywizją i pozostawał na tym stanowisku do czerwca 1920 r. Od grudnia 1920 do stycznia 1921 r. dowodził korpusem ekspedycyjnym 4 Armii. Za udział w wojnie domowej w Rosji oraz wojnie polsko-bolszewickiej był dwukrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru, a w 1922 r. także Bronią Rewolucyjną.
Dalsza kariera w Armii Czerwonej W 1923 r. ukończył studia w Akademii Wojskowej Armii Czerwonej. Od sierpnia tegoż roku do maja roku następnego był dowódcą 2 Turkiestańskiej dywizji strzeleckiej i dowódcą Chorezmijskiej Grupy Wojsk Frontu Turkiestańskiego. Od maja do sierpnia 1924 r. dowodził 25 Krzemieńczucką dywizją strzelecką, zaś od sierpnia 1924 do stycznia 1925 r. – 3 Kazańską dywizją strzelecką. W 1924 r. po raz trzeci otrzymał Order Czerwonego Sztandaru.