prymitywizm wyobrażeń sprowadzał postać ludzką do formy trudno rozpoznawalnej, z jednobarwnymi wzorami malowanymi brunatnym pokostem, nakładanym przed wypaleniem figurki.
Od VII wieku p.n.e. następuje kształtowanie statuetek w formie. Dzięki wytworzeniu z rdzeniowego wzorca wielu matryc, pozwalających na dowolne pomnożenie danego wyobrażenia, już w okresie archaicznym koroplastyka przekształciła się niemal w przemysł z możliwością mechanicznego zwielokrotniania wyrobówDer Kleine Pauly. T. 4. Stuttgart: A. Druckenmüller, 1972, kol. 892.. W basenie egejskim czołowymi ośrodkami produkcji tej plastyki są Beocja, Korynt, rozwija się też ona na wielkich wyspach (Kreta, Cypr, Rodos). thumb|110px|Typowa statuetka „tanagryjki” W niezwykle rozwojowym okresie V wieku p.n.e. przewodnią rolę odgrywały produkcyjne ośrodki attyckie, beockie (Teby, Tanagra) i południowoitalskie (Tarent), które eksportem gotowych wyrobów i matryc opanowały rynki basenu Morza Śródziemnego. Grecka koroplastyka szczytowy okres rozwoju i popularności osiągnęła jednak w okresie hellenistycznym, gdy masowo wytwarzane, dekoracyjne figurki pełniły rolę dzisiejszych bibelotów.