Miarę odstępu, jaki w sztuce antycznej dzieli koroplastykę mykeńską i archaiczną od późnogreckiej, hellenistycznej, dobitnie ukazują terakoty tanagryjskie z IV-III w. p.n.e., będące pochodną wcześniejszej produkcji ateńskiej. Udoskonalono tam i rozwinięto masowy wyrób odciskanych w formach, barwionych figurek kobiecych (tzw. tanagryjek), w starannym modelowaniu wyróżniających się proporcjonalnością, wdziękiem i elegancją oraz wysokim poziomem technicznym tworzywa i wykonania. Rozległy eksport tych rodzajowych statuetek obejmował też Wielką Grecję (Apulia, Kampania) i północną AfrykęEncyklopedia sztuki starożytnej, dz. cyt., s. 556–557.. Dzięki Tanagrze kolejnym wielkim centrum działalności hellenistycznych koroplastów stała się małoazjatycka Myrina, gdzie od połowy III w. p.n.e. podjęto równie masową produkcję podobnych, lecz bardziej zróżnicowanych tematycznie terakot, trwającą aż do ok. 30 p.n.e. Z zachowanych sygnatur znane są miana ok. 40 tamtejszych twórców. Szeroko zakrojony eksport tamtejszych wyrobów inspirował i pobudzał rozwój koroplastyki w innych małoazjatyckich ośrodkach (Efez, Pergamon, Smyrna, Amisos)Encyklopedia sztuki starożytnej, dz. cyt., s. 417–418..