Osobna linia krytyki dotyczy samego języka sporu. Część autorów zwraca uwagę, że debata bywa pozornie zaostrzana przez niejednoznaczność słowa „istnieje”: jeśli nie rozróżni się sensu temporalnego i ontologicznego, eternalizm może wyglądać jak teza, że zdarzenia przeszłe i przyszłe są „teraz obecne”, choć nie o to w nim chodzi. Mauro Dorato podkreślał, że zbyt proste przeciwstawianie eternalizmu i prezentyzmu może być z tego powodu mylące.
Krytycy spierają się także o to, czy relatywność jednoczesności rzeczywiście rozstrzyga sprawę na korzyść eternalizmu. Jedni traktują ją jako mocny argument przeciw uprzywilejowanej teraźniejszości, inni odpowiadają, że można bronić prezentyzmu kosztem przyjęcia uprzywilejowanego układu odniesienia albo szczególnej, niewykrywalnej równoczesności. Spór obejmuje więc nie tylko fizykę, ale także pytanie, na ile pojęcie jednoczesności ma charakter konwencjonalny.
W nowszych debatach podobne zastrzeżenia formułuje się wobec prób prostego utożsamienia eternalizmu z całym dorobkiem fizyki współczesnej.