cenne księgozbiory po Ignacym Polkowskim (1895) i Żegocie Paulim (1898). W rezultacie tych działań w 1914 roku Biblioteka Horyniecka liczyła ok. 40 000 tomów, co stawiało ją w rzędzie największym ówczesnych bibliotek prywatnych. Dotychczasowe miejsce przechowywania tych zbiorów bibliotecznych okazało się tym samym za ciasne i w związku z tym ich właściciel przebudowując w latach 1905-1912 pałac rozpoczął także budowę odrębnego gmachu dla biblioteki. Przedsięwzięcia tego nie udało mu się jednak dokończyć. Po wybuchu I wojny światowej ks. Aleksander w obawie przed zniszczeniem swych zbiorów przeniósł najcenniejszą ich część do swego prywatnego mieszkania we Lwowie - gdzie szczęśliwie przetrwały do końca wojny, Częściowemu zniszczeniu uległa jednak ta część zbiorów którą pozostawiono w Horyńcu. W 1919 ostatni z Ponińskich - Kaliks przekazał zbiory ojca w czasowy depozyt Zakładowi Narodowemu im. Ossolińskich we Lwowie. Po jego śmierci spadkobiercy zdecydowali się w 1925 roku przekazać księgozbiór liczący 21 959 pozycji do Biblioteki Narodowej. Zbiory te uległy zagładzie wraz z Biblioteką Załuskich na Okólniku w Warszawie, podpalone przez Niemców po upadku powstania warszawskiego w 1944 roku. Jedynym śladem jaki pozostał jest wydany w 1936 „Katalog Biblioteki Horynieckiej XX Ponińskich.