W rzeczywistości wiadomo natomiast, że homoseksualizm był w III Rzeszy przestępstwem, a w 1935 roku zaostrzono odziedziczone z prawa pruskiego przepisy kodeksu karnego, zezwalając na łatwiejsze karanie osób podejrzanych o „nieodpowiednie” stosunki z osobą tej samej płci. W tym celu poszerzono brzmienie kodeksu o paragraf 175a, pozwalający stwierdzać homoseksualizm na podstawie „kuszącego charakteru spojrzenia”.
Autorzy, imputując homoseksualizm m.in. postaciom Karla Heinricha Ulrichsa, Magnusa Hirschfelda, Baldura von Schiracha, Gerharda Roßbacha, Ernsta Röhma i Adolfa Hitlera, stawiają przy tym znak równości między homoseksualizmem a pedofilią i efebofilią. Stanowisko to jest kontrowersyjne, gdyż stoi w sprzeczności ze współczesną medycyną.
Jedyny ze wspomnianych mężczyzn, którego homoseksualizm był znany w latach 30. XX wieku i jest potwierdzony źródłowo, to szef SA Ernst Röhm. Został on zamordowany w czasie czystek partyjnych w Nocy długich noży w 1934 roku.