Erik N. Jensen zauważa, że wiązanie ze sobą homoseksualizmu i nazizmu jest powtórzeniem tzw. „zgubnego mitu”, zapoczątkowanego w latach 30. w Republice Weimarskiej atakami niemieckich socjalistów i komunistów na nazizm, a współcześnie odrzucanego przez „poważne pisarstwo naukowe”. Jensen dostrzega w książce próbę negacji praw gejów. Dorthe Seifert przytacza ją jako odpowiedź na rosnącą świadomość nazistowskich prześladowań homoseksualistów. Christine L. Mueller twierdzi, że podania historyczne nie popierają twierdzeń Abramsa. Bob Moser wskazuje, że książka była promowana przez grupy antygejowskie. Istnieje szeroki konsensus historyków, że założenia Różowej swastyki są „całkowicie fałszywe”.
W pracach wydanych po Różowej swastyce pojawiały się spostrzeżenia problematyzujące kwestię związku homoseksualistów z nazizmem. Jensen podkreśla, że w latach 1933–1945 naziści aresztowali około 100 tysięcy mężczyzn podejrzanych o homoseksualizm, z których od 5 do 15 tysięcy trafiło do obozów koncentracyjnych. Jensen również zauważa, że część gejów była poddawana kastracji bądź wstrzykiwaniu hormonów, torturowana bądź zabijana.