Wiesław Wohnout (ur. 11 grudnia 1902 w Krakowie, zm. 14 maja 1988 w LondynieWspółcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom dziewiąty. W-Z, wyd. IBL PAN i wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 215-216) – polski dziennikarz i polityk, po II wojnie światowej na emigracji. Redaktor naczelny Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza, przewodniczący Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie (1958–1964)
Życiorys Był synem Feliksa Wohnouta i Kamilli, z d. Myczkowskiej. Jego ojciec był prawnikiem. Był absolwentem II Szkoły Realnej w Krakowie. W 1918 rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, w roku akademickim 1918/1919 służył w Batalionie Akademickim. Następnie przerwał studia i wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, służył m.in. w pociągu pancernym „Smok”, 208 Ochotniczym Pułku Ułanów i 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego. Walczył także w III powstaniu śląskim, w szeregach Grupy „Wschód”, w stopniu podporucznika kawalerii. Następnie powrócił na studia na UJ, studiował także w Szkole Nauk Politycznych przy Wydziale Prawa UJ.