Od 1928 do 1931 prowadziła na antenie poznańskiego radia wykłady na temat zagadnień społecznych, kulturalnych i religijnych. Od 1933 wydawała własnym nakładem (po 1500 egzemplarzy) serię książek Biblioteczka społeczna, w której ukazały się następujące tytuły: Tak mi ciężko, Co robić? Wezwanie do pracy społecznej, Ty i ludzie. O kulturę współżycia, Trzy drogi życia i Kobieta w dobie kryzysu. We wrześniu 1936 założyła i wydawała własnym sumptem miesięcznik Orka w nakładzie 1100 egzemplarzy.
Podczas okupacji niemieckiej zarówno ona, jak i jej ojciec (poszukiwany przez gestapo), musieli się ukrywać. Przebywała w Krakowie, gdzie w wyniku strachu i stresu w 1944 doznała krwotoku w siatkówce prawego oka. Lewe oko miała ślepe od 1928, w związku z czym pozostawała niewidoma przez dwa miesiące. W 1945 wróciła do Poznania, ale jej mieszkanie było już zajęte, a wszystkie rękopisy i meble zaginęły. Zamieszkała wówczas w suterenie przy ul. Grunwaldzkiej 125. Przez dłuższy czas była osobą leżącą i utrzymywała się z jałmużny.