Po upadku powstania dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Stalagu IV B/H – szpital jeniecki w Zeithain (nr jeniecki 299470). Po wyzwoleniu obozu w kwietniu 1945 roku powrócił do kraju. W obawie przed aresztowaniem udał się na Górny Śląsk, gdzie brał udział w pracach Opolskiej Grupy Operacyjnej przy Komitecie Ekonomicznym Rady Ministrów, polegającej na inwentaryzacji i przejmowaniu obiektów przemysłowych od wojsk radzieckich.

We wrześniu 1945 roku rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Wówczas też ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną byłej Armii Krajowej, kierowaną przez mjr. Zygmunta Waltera-Jankego. W 1945 roku przeniósł się do Sopotu, kontynuując naukę na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej. Tu zaangażował się w działalność Bratniej Pomocy Studentów uczelni, pełniąc funkcję kierownika sekcji informacji i propagandy. Stało się to przyczyną relegowania go z uczelni z tzw. „wilczym biletem” w 1949 roku. Podjął pracę jako nauczyciel matematyki i fizyki w szkołach zawodowych w Sopocie, a następnie w Warszawie (1949–1952). Następnie, w latach 1952–1953 pracował w Biurze Inżynierskim Polskiego Radia. Wówczas to – zatajając „wilczy bilet” – podjął studia w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej, gdzie w 1953 roku otrzymał dyplom inżyniera.