Przez kolejne trzynaście lat pracował na uczelni, prowadząc zajęcia ze studentami oraz kierując zespołem dziesięciu laboratoriów. Równolegle kształcił się na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1959 roku otrzymał stopień magistra. Od 1966 roku został pracownikiem dydaktycznym Wydziału Łączności Politechniki. Na tej uczelni w 1974 roku otrzymał tytuł doktora nauk technicznych. Równolegle od 1974 roku podjął pracę w Instytucie Łączności, gdzie był zatrudniony do przejścia na emeryturę w 1986 roku. W tym okresie pełnił funkcje: kierownika Zakładu Miernictwa, kierownika Zakładu Systemów i Sieci Telekomunikacyjnych, pełnomocnika ds. naukowych dyrektora Instytutu i zastępcy dyrektora Instytutu ds. naukowych. Ponadto, w latach 1978–1991 zasiadał w Radzie Naukowej Placówki.

W swej pracy badawczej Krystyn Plewko zajmował się głównie zagadnieniami teletransmisji. Jego dorobek publicystyczny obejmuje ok. 180 pozycji (książek, skryptów, artykułów naukowych, technicznych oraz popularnonaukowych, notatek encyklopedycznych, referatów, audycji radiowych i telewizyjnych oraz 15 raportów i sprawozdań).