Pogrom w Radziłowie – pogrom ludności żydowskiej, który miał miejsce w 1941 roku. Wkrótce po ataku Niemiec na ZSRR w mieście Polacy z Radziłowa i okolicznych wsi zamordowali około 800 Żydów. Wielu zostało rozstrzelanych, większość zapędzono do stodoły i spalono żywcem 7 lipca 1941 roku.
Tło historyczne Pierwsze wzmianki o Radziłowie pochodzą z 1444 roku. W XV, XVI i XVII wieku było to znaczące miasto, najpierw książęce, potem królewskie. Żydzi osiedlali się tu od XVII wieku. W końcu XIX wieku, gdy Radziłów stracił prawa miejskie, na 1856 mieszkańców ponad połowę stanowili Żydzi.
W Radziłowie podobnie jak w innych okolicznych miejscowościach bardzo silne były wpływy Stronnictwa Narodowego, a co za tym idzie silne były uprzedzenia antysemickie. Szczególna rolę w ich podsycaniu odgrywał miejscowy proboszcz Antoni Dołęgowski. 23 marca 1933 roku w Radziłowie doszło do zamieszek które zaczęły się od antyżydowskiego pogromu. Interweniowała policja i w czasie tej interwencji śmierć poniosło dwóch bojówkarzy z Obozu Wielkiej Polski. Pobito dziewięcioro Żydów. Jedna z pobitych kobiet, Chana Sosnowska, zmarła. Zabici bojówkarze uznani zostali za lokalnych bohaterów, a w rok później w rocznicę tych wydarzeń ksiądz Dołęgowski zorganizował narodowo-religijną uroczystość ku ich czci.