W 1833 wierni rozpoczęli starania o wybudowanie w ich wsi budynku szkoły ewangelickiej. Placówka została uruchomiona w 1843, w jej siedzibie odbywały się również nabożeństwa. W ten sposób działalność rozpoczął zbór ewangelicko-augsburski w Wieliczce.

W związku z asymilacją członków zboru, w przeprowadzonym w 1890 na terenie Galicji spisie powszechnym wszyscy ledniccy ewangelicy zadeklarowali posługiwanie się językiem polskim. W 1900 roku natomiast 98 ewangelików (z 248 mieszkańców) w Lednicy Niemieckiej również zadeklarowało język polski jako język potoczny.

W 1904 został otwarty nowy budynek szkoły. Jednak w 1907 placówka została zamknięta w wyniku problemów finansowych w związku z utrzymaniem nauczyciela. Od tej pory w dawnej siedzibie szkoły odbywały się jedynie lekcje religii, które prowadził dojeżdżający tam ksiądz. Szkoła stała się w 1910 instytucją publiczną. Lekcje religii odbywały się tam do czasu wybuchu I wojny światowej, kiedy dojazdy księdza zostały uniemożliwione przez działania wojenne.

Administracyjnie w granice miasta Wieliczka Lednicę Niemiecką włączono w 1934.

Przypisy

Bibliografia Atlas historyczny miast polskich, t. V: Małopolska, z. 3: Wieliczka, red. Zdzisław Noga (2015).

Kategoria:Geografia Wieliczki