Tło historyczne thumb|22 lutego 1941 zatrzymanie w bezwzględny sposób żydowskich mężczyzn przez niemieckiego okupanta w Amsterdamie Przed wybuchem wojny w całej Holandii żyło około 140 000 Żydów, głównie w Amsterdamie, Hadze i Rotterdamie. 10 maja 1940 roku o godzinie 3:55 niemieckie wojsko przekroczyło granicę i wkroczyło do Holandii, bez uprzedniego ostrzeżenia i bez wypowiedzenia wojny. Po zbombardowaniu Rotterdamu, 14 maja została ogłoszona kapitulacja, a armia rozwiązana. Królowa Wilhelmina i większa część rządu drogą lotniczą ewakuowali się do Londynu. Holandia znalazła się pod okupacją niemiecką.
Po upływie pierwszych tygodni okupacji Żydów zaczęły obowiązywać coraz to nowe i bardziej restrykcyjne zarządzenia niemieckiego okupanta, kontynuujące nazistowską politykę antyżydowską. Wstęp do wielu miejsc publicznych został dla nich zakazany, np. do kawiarni, muzeów, kin, basenów, parków, zakładów fryzjerskich itd. Nie mogli korzystać ze schronów ani być zatrudniani na stanowiskach państwowych. Musieli oddać swoje pieniądze, a przedsiębiorstwa będące ich własnością zostały przejęte. Od 1 września 1941 roku dzieci żydowskie musiały chodzić do osobnych szkół. Żydowscy pracownicy coraz trudniej mogli znaleźć zatrudnienie.