10 stycznia 1941 roku w okupowanej Holandii wprowadzono dla Żydów obowiązek rejestrowania się.
25 lutego 1941 roku miał miejsce powszechny strajk w Amsterdamie jako protest przeciwko brutalnemu antysemityzmowi niemieckiego okupanta. Strajk rozszerzył się na inne miasta holenderskie: Haarlem, Hilversum, Utrecht i obszar Zaanstreek. Sklepy, przedsiębiorstwa i biura były w tym dniu zamknięte. Tramwaje pozostały w zajezdni. Strajk został krwawo stłumiony, dziewięć osób zostało zabitych, a dziesiątki rannych. był jedyną tego typu masową otwartą akcją w okupowanej Europie.
2 maja 1942 roku obowiązkowe stało się noszenie opaski z żółtą Gwiazdą Dawida jako znak rozróżniający. W 1942 roku liczni bezrobotni żydowscy mężczyźni zostali wysłani do obozów pracy, utworzonych w północnych prowincjach w latach 30. XX wieku dla bezrobotnych mężczyzn holenderskich. Wkrótce rozpoczęły się pierwsze obławy i deportacje Żydów z Holandii przez Westerbork do obozów koncentracyjnych zlokalizowanych na wschodzie Europy. Przez cały sierpień 1942 trwały obławy na Żydów. Od jesieni już bez zapowiedzi wyprowadzano z mieszkań osoby pochodzenia żydowskiego. Po obławach w maju i czerwcu 1943 roku w Amsterdamie tysiące holenderskich Żydów trafiło do obozu Westerbork.