Werner Staake (ur. 28 maja 1910 w Kamitz, zm. 3 sierpnia 1995 w Oranienburgu) – niemiecki działacz komunistyczny i urzędnik konsularny NRD.
Życiorys Syn księgowego; ukończył szkołę podstawową, następnie zdobył zawód stolarza i tokarza. W 1929 r. został członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży (Kommunistischer Jugendverband – KJVD). Był liderem nielegalnej organizacji „Rote Jungfront”, czyli młodzieżowej organizacji Federacji Bojowników Czerwonego Frontu (Roter Frontkämpferbund – RFB), a od 1931 był członkiem Komunistycznej Partii Niemiec (KPD). Podczas ostatniego wystąpienia Thälmanna w Lipsku, 9 kwietnia 1932 został zaangażowany jako członek ochrony Thälmanna. Po 1933 r. podjął nielegalną działalność antyfaszystowską w grupie, w której działały jego matka oraz młodsza siostra. Wszyscy zostali później zatrzymani za „przygotowanie się na zdradę stanu”. Staake został uwięziony w obozach koncentracyjnych: Colditz i Sachsenburg. Po zwolnieniu ponownie pracował nielegalnie i uciekł do Danii, skąd został wydalony i ponownie aresztowany w 1934 r. W 1935 skazany został na cztery lata więzienia za „przygotowanie do zdrady”. Owe 4 lata spędził w więzieniu w Waldheim (Zuchthaus Waldheim) i w obozie jenieckim Emsland (Emslandlager).