W latach 1934–1935 kierował poselstwem jugosłowiańskim w Sofii, a w latach 1935–1939 w Berlinie. Po upadku rządu Milana Stojadinovicia w 1939 i objęciu władzy przez Dragišę Cvetkovicia, Cincar-Marković objął stanowisko ministra spraw zagranicznych. W kwietniu 1939 prowadził rozmowy z Joachimem von Ribbentropem i Adolfem Hitlerem przekonując o konsekwentnie proniemieckiej polityce Belgradu. W tym czasie podjął próbę zbliżenia z Bułgarią i współpracy w ramach Paktu Bałkańskiego.
25 marca 1941 Dragiša Cvetković i Aleksandar Cincar-Marković podpisali z Niemcami protokół o przystąpieniu Jugosławii do Paktu trzech. Michał Zacharias uznał Cincara-Markovicia jako najbardziej aktywnego w elicie politycznej Jugosławii zwolennika bliskiej współpracy z Niemcami, przekonując, że tylko Niemcy mogą zagwarantować integralność terytorialną państwa. Dwa dni później grupa wyższych oficerów armii jugosłowiańskiej przeprowadziła zamach stanu. Cvetković i Cincar-Marković zostali internowani, a króla Piotra II zamachowcy uznali za pełnoletniego i przekazali władzę w jego ręce. Po ataku niemieckim na Jugosławię 6 kwietnia 1941 Cincar-Marković dotarł do Sarajewa i za namową gen. Danilo Kalafatovicia, przekonanego o niemożności kontynuacji walki zdecydował się podjąć rozmowy o kapitulacji z Niemcami.