W 1920 roku wraz z rodziną Uri’el wyjechał do Palestyny. Tam też odebrał wykształcenie w języku hebrajskim. Podczas studiów na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie zainteresował się syjonizmem rewizjonistycznym. Halperin miał być pod wrażeniem w jaki sposób rewizjoniści łączyli etos siły z odwołaniami do starożytnej historii Żydów. W międzyczasie ukończył Szkołę dla Instruktorów Bejtaru w Tel Awiwie, którą prowadził Jirmejahu Halperin. W latach 30. XX wieku redagował gazetę „Ha-Arec” oraz rewizjonistyczną gazetę „Ha-Jarden”. Znalazł się w środowisku bliskim Abbie Achimeirowi oraz radykalnego, maksymalistycznego i faszyzującego Brit ha-Birjonim. Na początku lat 30. został członkiem Hagany Bet przekształconej później w Irgun. Tam też współpracował z Awrahamem Sternem i Dawidem Razi’elem. Na cześć tego pierwszego napisał poemat pochwalny. Pod koniec stycznia 1938 roku wziął udział w pierwszej Światowej Konferencji Nowej Organizacji Syjonistycznej. Podczas swojego wystąpienia na niej, nie zgodził się z Ze’ewem Żabotyńskim w kwestii powołania do życia państwa żydowskiego. Postulował natychmiastowe i bezkompromisowe jego utworzenie bez postulowanej przez Żabotyńskiego żydowskiej większości. Z kolei podczas 3.